Meer poëzie
"Elke dag een reisverslag"
Posted by lies
Aan de lunchtafel van Winkwaves ontstaan de beste ideeën. Vooral het idee om onder bovenstaande titel verhalen te schrijven over mijn belevenissen onderweg naar Voorburg viel in de smaak. Op die manier hoeven mijn collega's het dagelijks terugkerende NS-klaagritueel niet meer aan te horen. Zijn zij ook weer blij. Bovendien zou het een mooie gelegenheid zijn om mezelf (eindelijk) eens voor te stellen. De twijfelachtige foto met de zo mogelijk nog twijfelachtigere begeleidende tekst van alweer ruim twee maanden geleden vond ik mezelf niet echt goed doen, al zeg ik het zelf. Vandaar dat ik vandaag mijn avonturen onderweg naar Voorburg met jullie wil delen. Eenmalig, want ik geniet er teveel van mijn dagelijks terugkerende NS-klaagritueel met mijn collega's te delen..!
Het was nog wat fris vanochtend, maar het zonnetje scheen. Fluitend (figuurlijk dan, want fluiten doe ik niet aan) sprong ik op mijn fiets. Je kunt het bijna geen fiets meer noemen, mijn -ik overdrijf niet- 50 jaar oude, in anti-diefstalkleuren geverfde rammelbak... Maar hij rijdt altijd op tijd, en daar gaat het om. Vrolijk fietste ik door Zeist (voor zover je van vrolijk kunt spreken in de wetenschap dat je een hele dag binnen moet zitten terwijl buiten de zon schijnt, maar er was zeker sprake van een goed humeur). Ik was me er toen nog niet van bewust dat het één van de weinige vrolijke momenten van die vroege ochtend zou zijn. Je kunt gerust zeggen dat hier sprake was van enige naïviteit, gezien ik een voor Nederlandse begrippen lang traject moest afleggen met het openbaar vervoer.
Genietend van mijn ontbijt bij de bushalte berustte ik mij in mijn lot: ik zou de trein missen, want mijn bus was te laat. Ach, een kwartier later zou er weer één rijden. Nog een boterham. Nog steeds geen bus. Mijn ontbijt was al bijna verteerd toen er eindelijk een bus aan kwam, waarvan de buschauffeur het op zijn geweten heeft dat ik mijn volgende trein ook nog bijna miste. Sprintend, met in mijn ene hand mijn tas en in mijn andere hand mijn laptop, trachtte ik het fluitje van de conducteur voor te zijn. Dat valt niet mee als je gezegend bent met twee kluts-knieën.
Mijn directe trein van Driebergen-Zeist naar Gouda bleek toch niet zo direct te zijn. Tot aan Utrecht is het meestal onmogelijk een zitplek te vinden, maar toen in Utrecht de trein grotendeels leegliep wist ik een stoel te bemachtigen. Eenmaal volledig geïnstalleerd met mijn laptop op schoot, riep de conducteur om dat we nog een ogenblik geduld moeten hebben. Ik zit prima, dus geen probleem meneer de conducteur. Twee minuten laten precies dezelfde mededeling, waarop de trein langzaam begint te rijden. Helaas haalden we Gouda niet, want nog geen vijf meter verder stopten we weer. Nog een poging, weer vijf meter. De conducteur roept om dat er iemand aan de noodrem getrokken heeft. Even later schalt zijn stem weer door de luidspreker: ze hadden zich vergist, het was niet de noodrem, de trein was 'gewoon' kapot. De monteur zou er direct aankomen. Aangezien ik me er bewust van ben dat de NS nooit direct komt, maar altijd met vertraging, raapte ik mijn spullen bij elkaar om me tien minuten later weer met mijn laptop in een andere trein te installeren. Alweer de intercom, wat nu weer? “Dames en heren, u bevindt zich in de intercity naar Driebergen-Zeist en Rhenen.†Snel laptop dicht en op zoek naar een trein die nÃet kapot is en wèl de goede kant op gaat, dat valt niet mee! Maar ik vond er één die tien minuten later zou vertrekken. Ondertussen even naar je werk bellen dat je vertraagd bent is er ook niet meer bij, want je bent onverstaanbaar: van de 60 minuten galmen er 55 minuten lang spoorwijzigingen en vertragingen door de intercom. Na drie keer naar een ander spoor gestuurd te zijn, zag ik mijn trein het station naderen. Een scheldende vrouwenstem achter me trok mijn aandacht. Ik zag dat een vrouw haar zorgvuldig ingeklapte vouwfiets heel onzorgvuldig en met veel kracht op het perron smeet en met tranen in haar ogen tegen de fiets begon te schoppen. Ik kon me gelukkig beheersen, maar ik had zin om lekker met haar mee te schoppen. Toen haar gevraagd werd wat er aan de hand was, kon ze nog net met een trillende stem uitbrengen dat ze gefrustreerd was door de NS, omdat ze al drie weken lang elke dag te laat op haar werk was gekomen.
Met het verdere verloop van mijn reis zal ik jullie niet vervelen. Kort gezegd zette dit patroon zich voort tot aan mijn eindbestemming. Gelukkig word ik elke dag ontvangen door een stel vrolijke collega's (vind je het gek, zij komen met de auto/motor!) en ben ik mijn frustraties gauw kwijt.
Ik vraag me af of de NS erbij stil staat dat ze letterlijk mensen aan het huilen krijgen... Het is altijd wat: in de zomer kunnen de treinen de hitte niet aan, in de herfst liggen er bladeren op het spoor, in de winter is het spoor te glad doordat het gesneeuwd heeft en de nieuwste rage bij de NS zijn de bosbrandjes. Deze brandjes ontstaan door vonkjes van afremmende treinen die in de droge berm belanden. Ik stel voor dat ze voor de verandering een keer doorrijden in plaats van afremmen, dat zijn twee vliegen in één klap.
Ik ben bang dat jullie nog steeds een vrij beperkt beeld van me hebben: een praatgraag persoon uit Zeist. Dit beeld klopt, maar daar houdt het gelukkig niet op!
Mijn naam is Lies en ik ben 23. Ik ben op dit moment bezig met mijn afstudeeronderzoek voor de opleiding Leisure Management. Dit onderzoek voer ik uit in opdracht van Winkwaves. We onderzoeken samen de behoeften van de creatieve industrie aan onderlinge communicatie, kennisdeling en samenwerking. Ik heb het ontzettend naar mijn zin in de gezellige Caballero Fabriek!
Als ik terug kom van één van mijn expedities naar Voorburg, kom ik gelukkig niet in een leeg huis thuis. Ik woon nu ruim twee jaar met mijn vriend Denny in het hartje van Zeist. Ondanks mijn aversie tegen de NS, ben ik gek op reizen. Geef mij een backpack en zet me op het vliegtuig (met Denny) en ik ben gelukkig! Al eerder bracht ik negen maanden door in Australië, Nieuw-Zeeland en Thailand en aan het einde van het jaar vertrek ik voor zeven maanden richting Peru, Bolivia, Chili, Paaseiland, Tahiti, Nieuw-Zeeland en Australië (als Winkwaves me wil laten gaan).
Verder ben ik gek op de zon, bergen, gourmetten, muziek (ik zal niet uitwijden over mijn jeugdhelden, zoals Joël, dat zou te gênant worden), vliegvelden, Australië, Grey's Anatomy, mijn vrienden en familie, snorkelen, lekker eten, muziekfestivals, bloemen en de lolly's van Winkwaves!