"Elke dag een reisverslag"

Posted by lies Mon, 23 Apr 2007 12:50:00 GMT

Aan de lunchtafel van Winkwaves ontstaan de beste ideeën. Vooral het idee om onder bovenstaande titel verhalen te schrijven over mijn belevenissen onderweg naar Voorburg viel in de smaak. Op die manier hoeven mijn collega's het dagelijks terugkerende NS-klaagritueel niet meer aan te horen. Zijn zij ook weer blij. Bovendien zou het een mooie gelegenheid zijn om mezelf (eindelijk) eens voor te stellen. De twijfelachtige foto met de zo mogelijk nog twijfelachtigere begeleidende tekst van alweer ruim twee maanden geleden vond ik mezelf niet echt goed doen, al zeg ik het zelf. Vandaar dat ik vandaag mijn avonturen onderweg naar Voorburg met jullie wil delen. Eenmalig, want ik geniet er teveel van mijn dagelijks terugkerende NS-klaagritueel met mijn collega's te delen..!

Het was nog wat fris vanochtend, maar het zonnetje scheen. Fluitend (figuurlijk dan, want fluiten doe ik niet aan) sprong ik op mijn fiets. Je kunt het bijna geen fiets meer noemen, mijn -ik overdrijf niet- 50 jaar oude, in anti-diefstalkleuren geverfde rammelbak... Maar hij rijdt altijd op tijd, en daar gaat het om. Vrolijk fietste ik door Zeist (voor zover je van vrolijk kunt spreken in de wetenschap dat je een hele dag binnen moet zitten terwijl buiten de zon schijnt, maar er was zeker sprake van een goed humeur). Ik was me er toen nog niet van bewust dat het één van de weinige vrolijke momenten van die vroege ochtend zou zijn. Je kunt gerust zeggen dat hier sprake was van enige naïviteit, gezien ik een voor Nederlandse begrippen lang traject moest afleggen met het openbaar vervoer.

Genietend van mijn ontbijt bij de bushalte berustte ik mij in mijn lot: ik zou de trein missen, want mijn bus was te laat. Ach, een kwartier later zou er weer één rijden. Nog een boterham. Nog steeds geen bus. Mijn ontbijt was al bijna verteerd toen er eindelijk een bus aan kwam, waarvan de buschauffeur het op zijn geweten heeft dat ik mijn volgende trein ook nog bijna miste. Sprintend, met in mijn ene hand mijn tas en in mijn andere hand mijn laptop, trachtte ik het fluitje van de conducteur voor te zijn. Dat valt niet mee als je gezegend bent met twee kluts-knieën.

Mijn directe trein van Driebergen-Zeist naar Gouda bleek toch niet zo direct te zijn. Tot aan Utrecht is het meestal onmogelijk een zitplek te vinden, maar toen in Utrecht de trein grotendeels leegliep wist ik een stoel te bemachtigen. Eenmaal volledig geïnstalleerd met mijn laptop op schoot, riep de conducteur om dat we nog een ogenblik geduld moeten hebben. Ik zit prima, dus geen probleem meneer de conducteur. Twee minuten laten precies dezelfde mededeling, waarop de trein langzaam begint te rijden. Helaas haalden we Gouda niet, want nog geen vijf meter verder stopten we weer. Nog een poging, weer vijf meter. De conducteur roept om dat er iemand aan de noodrem getrokken heeft. Even later schalt zijn stem weer door de luidspreker: ze hadden zich vergist, het was niet de noodrem, de trein was 'gewoon' kapot. De monteur zou er direct aankomen. Aangezien ik me er bewust van ben dat de NS nooit direct komt, maar altijd met vertraging, raapte ik mijn spullen bij elkaar om me tien minuten later weer met mijn laptop in een andere trein te installeren. Alweer de intercom, wat nu weer? “Dames en heren, u bevindt zich in de intercity naar Driebergen-Zeist en Rhenen.” Snel laptop dicht en op zoek naar een trein die níet kapot is en wèl de goede kant op gaat, dat valt niet mee! Maar ik vond er één die tien minuten later zou vertrekken. Ondertussen even naar je werk bellen dat je vertraagd bent is er ook niet meer bij, want je bent onverstaanbaar: van de 60 minuten galmen er 55 minuten lang spoorwijzigingen en vertragingen door de intercom. Na drie keer naar een ander spoor gestuurd te zijn, zag ik mijn trein het station naderen. Een scheldende vrouwenstem achter me trok mijn aandacht. Ik zag dat een vrouw haar zorgvuldig ingeklapte vouwfiets heel onzorgvuldig en met veel kracht op het perron smeet en met tranen in haar ogen tegen de fiets begon te schoppen. Ik kon me gelukkig beheersen, maar ik had zin om lekker met haar mee te schoppen. Toen haar gevraagd werd wat er aan de hand was, kon ze nog net met een trillende stem uitbrengen dat ze gefrustreerd was door de NS, omdat ze al drie weken lang elke dag te laat op haar werk was gekomen.

Met het verdere verloop van mijn reis zal ik jullie niet vervelen. Kort gezegd zette dit patroon zich voort tot aan mijn eindbestemming. Gelukkig word ik elke dag ontvangen door een stel vrolijke collega's (vind je het gek, zij komen met de auto/motor!) en ben ik mijn frustraties gauw kwijt.

Ik vraag me af of de NS erbij stil staat dat ze letterlijk mensen aan het huilen krijgen... Het is altijd wat: in de zomer kunnen de treinen de hitte niet aan, in de herfst liggen er bladeren op het spoor, in de winter is het spoor te glad doordat het gesneeuwd heeft en de nieuwste rage bij de NS zijn de bosbrandjes. Deze brandjes ontstaan door vonkjes van afremmende treinen die in de droge berm belanden. Ik stel voor dat ze voor de verandering een keer doorrijden in plaats van afremmen, dat zijn twee vliegen in één klap.

Ik ben bang dat jullie nog steeds een vrij beperkt beeld van me hebben: een praatgraag persoon uit Zeist. Dit beeld klopt, maar daar houdt het gelukkig niet op!

Mijn naam is Lies en ik ben 23. Ik ben op dit moment bezig met mijn afstudeeronderzoek voor de opleiding Leisure Management. Dit onderzoek voer ik uit in opdracht van Winkwaves. We onderzoeken samen de behoeften van de creatieve industrie aan onderlinge communicatie, kennisdeling en samenwerking. Ik heb het ontzettend naar mijn zin in de gezellige Caballero Fabriek!

Als ik terug kom van één van mijn expedities naar Voorburg, kom ik gelukkig niet in een leeg huis thuis. Ik woon nu ruim twee jaar met mijn vriend Denny in het hartje van Zeist. Ondanks mijn aversie tegen de NS, ben ik gek op reizen. Geef mij een backpack en zet me op het vliegtuig (met Denny) en ik ben gelukkig! Al eerder bracht ik negen maanden door in Australië, Nieuw-Zeeland en Thailand en aan het einde van het jaar vertrek ik voor zeven maanden richting Peru, Bolivia, Chili, Paaseiland, Tahiti, Nieuw-Zeeland en Australië (als Winkwaves me wil laten gaan).

Verder ben ik gek op de zon, bergen, gourmetten, muziek (ik zal niet uitwijden over mijn jeugdhelden, zoals Joël, dat zou te gênant worden), vliegvelden, Australië, Grey's Anatomy, mijn vrienden en familie, snorkelen, lekker eten, muziekfestivals, bloemen en de lolly's van Winkwaves!

Posted in Over Winkwaves | Tags Creative, NS, stage, voorstellen | no comments

Web2.0 als marketinginstrument

Posted by Rene Jansen Sun, 04 Jun 2006 08:13:00 GMT

Ruben, de blogger van Usarchy, nodigde ons uit om mee te doen aan de eerste Nederlandse blogkermis: een online blog carnaval waar allerlei blogposts op het gebied van marketing samen worden gebracht. Vandaar deze blogpost waar ik eens wat ideeën toelicht over de vraag hoe web2.0 ingezet kan worden als marketinginstrument.

Trends in marketing

Kijkend naar de laatste trends op het gebied van marketing denk ik dat er op dit moment vier strategische marketingrichtingen zijn om je merk onderscheidend op de kaart te zetten:

• De beste beleving
  Denk aan de experience economy van Joseph Pine: als organisatie probeer je rond je product of dienst een beleving neer te zetten die de klant niet snel zal vergeten. Apple, De Efteling of "4 uur Cup a Soup tijd" zijn aardige voorbeelden. Het neerzetten van zo’n beleving betekent erg hard werken en enorme budgetten uittellen voor design, marketing en branding.
• De goedkoopste
  Het C1000 gevoel, gewoon geen fratsen, maar een uiterst efficiente proces om zelfs met een lage prijs nog net voldoende marge over te houden om succesvol te zijn. Marketingcommunicatie is hard nodig om mensen te blijven overtuigen dat je de goedkoopste bent, dus "play it hard" (denk aan tele2) en leef rond je acties.
• De geloofwaardigste
  Door de toenemende transparantie merk ik bij mijzelf een toenemende afkeer van organisaties die niet "echt" zijn, die mij als consument het gevoel geven dat ik voorgelogen wordt zeg maar. Albert Heijn heeft voor mij zijn geloofwaardigheid verloren op het moment dat ze begonnen toe te geven de afgelopen jaren veel te veel voor alle producten gerekend te hebben. Dan vertrouw ik zo’n organisatie niet meer. Ik merk dit vaak bij Amerikaanse spelers: als ik online een product koop en ze vragen om een "promotional code". Negen van de tien keer heb ik die niet, en voel me dan bij voorbaat genaaid: waarom krijg ik die korting dan niet en andere wel? Ben ik minder belangrijk? Vanuit dit gevoel zie ik een trend om je als organisatie transparanter en geloofwaardiger op te stellen, waarmee je verkoop niet zozeer stimuleert door acties en lage prijzen, maar juist door bij de klant een stuk vertrouwen, respect en waardering op te bouwen. Dit kost tijd, en is daarmee een van de moeilijkste strategieën. Maar, in mijn ogen, wel de strategie van de toekomst...
• De allerpersoonlijkste
  Vooral geschikt als je in een specifieke niche branche of sector zit, zoals het ontwikkelen van individuele aanpassingen voor gehandicapten, of het opzetten van een afvalstraat voor gemeentereinigingen. In die gevallen maak je een relatief kleine oplage van je product, met heel specifieke eigenschappen. Kennis van je markt in het algemeen en de individuele klant in het bijzonder zijn hier de cruciale onderscheidende factoren.

Marketing en web2.0

Kijkend naar deze trends, zie ik bij de de derde strategie van "de geloofwaardigste" een mooi link naar web2.0. Web2.0 biedt een platform waarop mensen elkaar kunnen vinden. Door hier "de mens" in jouw organisatie in contact te brengen met "de klant" (die vaak tot verbazing van veel organisaties ook een mens van vlees en bloed blijkt te zijn, vol van emoties, ambities en ervaring...) liggen er gouden kansen om de strategie van “geloofwaardigste” invulling te geven.

Maar hoe doe je dat dan? Is bijvoorbeeld corporate bloggen het antwoord? Ik zou zeggen: het is een stapje. Je kan namelijk de corporate blog gebruiken om dagelijks of wekelijks meer inzicht te geven in waar je mee bezig bent. Nadeel is dat het concept van bloggen vrij “autoritair” blijft: de blogger (de organisatie) vertelt zijn verhaal, de lezer kan slechts reageren. Dat hij terug kan praten is een stap voorwaarts, nuttig dus, maar het is letterlijk “terug-”praten in plaats van "mee-"praten. Waarmee je het risico loopt dat corporate bloggen vrij makkelijk verwordt tot ouderwetse marketingcommunicatie.

Om geloofwaardig te creëren middels transparantie zie ik meer kansen in bijvoorbeeld wiki’s en social bookmarking. Een wiki is als "collaborative writing environment" gewoon het virtuele whiteboard waar je samen met je klanten om heen kunt staan om samen kennis te maken. Ik heb dit idee in de praktijk nog niet gezien, maar neem bijvoorbeeld Yamaha of Korg, die zouden de handleiding van hun synthesizers als wiki neer kunnen zetten. Waarmee de gebruikers, die vaak zelf veel meer weten van hoe ze omgaan met het product en hoe het werkt, de kans krijgen om zelf aanvullingen of wijzigingen te doen aan zo’n producthandleiding. Slim voor iedereen: de kwaliteit van de handleiding gaat omhoog, noem het een “open source handleiding” waarmee nieuwe klanten geholpen zijn, maar ook het respect voor Yamaha zal omhoog gaan. Waarom? Omdat ik er van overtuigd ben dat klanten dergelijke transparantie en de mogelijkheid om mee te denken, mee te praten enorm waarderen en zullen omzetten in een veel grotere binding. Zonder dat daar nou enorm grote marketingbudgetten tegenover hoeven te staan.

Een andere mogelijkheid zie ik in het delen van kennis met je klanten middels social bookmarking. Ik denk dat veel organisaties zich onvoldoende realiseren hoeveel kennis er verstopt zit in de hoofden van hun medewerkers en in de bookmarks in eenieders browsers. Door aan je site een social bookmarking omgeving toe te voegen, waar al jouw medewerkers interessante referenties naar artikelen en sites toevoegen, al dan niet voorzien van hun annotatie wat er dan zo interessant aan is, biedt je klanten en prospects een logische plek om zichzelf te verdiepen in de trends en ontwikkelingen in jouw markt. Je zet dan “kennis” in als je onderscheidende waarde in de markt. Door ook klanten de mogelijkheid te geven sites toe te voegen en te annoteren, creëer je een gevoel van "samen aan de zelfde kant van de tafel zitten". Heel krachtig als relatie-instrument, maar zeker ook als “marketing research” instrument. Want nog niet eerder kon je als organisatie zoveel te weten komen over wat je klant vind, hoe hij denkt, en wat zijn ideeën en wensen zijn. De kunst is om zo hét kennisplatform voor jouw branche te creëren.

Samenvattend denk ik dat web2.0 ideale mogelijkheden biedt om vooral de marketingstrategie van "de geloofwaardigste" goed te ondersteunen. Dat gebeurt nu nog heel weinig. Je zou je bijna afvragen, is dat omdat web2.0 nog niet zo bekend is, of is het omdat nog weinig bedrijven het aandurven zich als "de geloofwaardigste" te profileren? Ik hoor graag jullie reacties!

Posted in Ons perspectief | Tags marketing, stage, web2 | 4 comments