Posted by Joep van Wijk
Tue, 06 May 2008 07:25:00 GMT
Ik ben Peter Gambirasio en werk sinds twee maanden voor Winkwaves.
Mijn achternaam komt, net als ik uit Noord Italië, ik was 5 toen ik de Alpen verwisselde voor het vlakke Hollandse land. Italie is een leuk en interessant land waar ik veel familie heb wonen, voor Nederland geldt overigens hetzelfde.
20 jaar gelden studeerde ik af aan de HTS in Amsterdam en heb daarna in binnen en buitenland verschillende innovatieve producten en diensten verkocht voor ICT bedrijven.
Vooral kleinere bedrijven die de grenzen van wat technisch mogelijk is verleggen spreken mij zeer aan, Winkwaves is zo’n bedrijf. Het internet, met name WEB 2.0 en combinaties van dingen die al zijn ontwikkeld bieden veel kansen. In mijn vrije tijd kijk ik dan ook graag rond op het Internet en ben voortdurend opzoek naar nieuwe dingen. Binnen Winkwaves ben ik verantwoordelijk voor sales en Business Development, ik ben vooral in gesprek met en op zoek naar nieuwe klanten. Ik praat graag met bedrijven over nieuwe producten, technieken, manieren om deze te introduceren.
Ik doe graag leuke dingen met mijn Carla, mijn vrouw, en mijn twee kinderen Milo 10 Jaar en Claudia 7 jaar, we wonen in een boerderij in een piepklein dorpje in Noordholland. Mijn hobby’s zijn sport (oa tennis, voetbal en zwemmen), muziek luisteren en muziek spelen(drums).
Posted in Over Winkwaves | Tags voorstellen | no comments
Posted by Joep van Wijk
Wed, 23 Apr 2008 12:23:00 GMT
Ik ben Joep, en ik ben sinds twee dagen lid van het Winkwaves team. Bij Winkwaves zal ik Rene Jansen gaan ondersteunen in het onderhouden van de contacten met de klant.
Ik ben sinds kort afgestudeerd in de richting bedrijfsinformatiesystemen in Amsterdam. Tijdens deze studie ben ik Rene Jansen voor het eerst tegengekomen, als docent in vakken over kennisdeling binnen organisaties. In mijn afstudeerscriptie ben ik ingegaan op de rol van sociale netwerken in kennisdeling, en de inzet van social software om kennisdeling te ondersteunen.
Naast mijn werk ben ik veel bezig met muziek. Ik speel graag op mijn gitaar, of ben op zoek naar nieuwe ontdekkingen op het Internet, in muziekwinkels of in de concertzalen. Daarnaast kook ik graag een uitgebreide (vegetarische) maaltijd, en als het weer dit toelaat ben ik met vrienden te vinden op de verschillende terrassen en de parken die Amsterdam rijk is.
Posted in Over Winkwaves | Tags voorstellen | 2 comments
Posted by Heidi Chierandjoe
Thu, 17 Jan 2008 12:23:00 GMT
Ik ben Heidi en werk inmiddels iets langer dan een maand bij Winkwaves. Met plezier help ik mee met het ontwerpen van social software die mensen raakt en stimuleert om actief te participeren.
In 2006 studeerde ik af als sociaal en organisatiepsychologe aan de Universiteit Leiden. Mijn stage en scriptie heb ik gedaan op het gebied van de omgevingspsychologie. Voor mijn stage-onderzoek ben ik naar India afgereisd. Ik verbleef voornamelijk in New Delhi en ben voor een paar weken afgereisd naar het zuiden van het land. Daar met de (slaap)trein van stad naar stad gereisd en hopeloos verliefd geworden op de natuur en het lekkere eten van Zuid-India (wat heel anders is dan Noord-Indiaas eten).
In mijn vrije tijd hang ik graag de toerist in eigen kleine kikkerland uit. Er is altijd wel een mooi plekje dat wacht om ontdekt te worden. Ook ik (net als alle andere Winkwavers) luister ontzettend graag naar muziek. Ik hou van verschillende genres en sta altijd open om iets nieuws te leren. Terwijl ik dit aan het schrijven ben, luister ik naar een cd van Kings of Convenience genaamd Quiet is the new Loud. Uiteraard ga ik ook graag naar concerten en muziekfestivals. Als er geen concert of leuke festival plaats vindt, ben ik te vinden in het Filmhuis. Verder vind ik het heel gezellig om met vrienden lekker te kokkerellen, eten en drinken.
Tags voorstellen | no comments
Posted by lies
Mon, 23 Apr 2007 12:50:00 GMT
Aan de lunchtafel van Winkwaves ontstaan de beste ideeën. Vooral het idee om onder bovenstaande titel verhalen te schrijven over mijn belevenissen onderweg naar Voorburg viel in de smaak. Op die manier hoeven mijn collega's het dagelijks terugkerende NS-klaagritueel niet meer aan te horen. Zijn zij ook weer blij. Bovendien zou het een mooie gelegenheid zijn om mezelf (eindelijk) eens voor te stellen. De twijfelachtige foto met de zo mogelijk nog twijfelachtigere begeleidende tekst van alweer ruim twee maanden geleden vond ik mezelf niet echt goed doen, al zeg ik het zelf. Vandaar dat ik vandaag mijn avonturen onderweg naar Voorburg met jullie wil delen. Eenmalig, want ik geniet er teveel van mijn dagelijks terugkerende NS-klaagritueel met mijn collega's te delen..!
Het was nog wat fris vanochtend, maar het zonnetje scheen. Fluitend (figuurlijk dan, want fluiten doe ik niet aan) sprong ik op mijn fiets. Je kunt het bijna geen fiets meer noemen, mijn -ik overdrijf niet- 50 jaar oude, in anti-diefstalkleuren geverfde rammelbak... Maar hij rijdt altijd op tijd, en daar gaat het om. Vrolijk fietste ik door Zeist (voor zover je van vrolijk kunt spreken in de wetenschap dat je een hele dag binnen moet zitten terwijl buiten de zon schijnt, maar er was zeker sprake van een goed humeur). Ik was me er toen nog niet van bewust dat het één van de weinige vrolijke momenten van die vroege ochtend zou zijn. Je kunt gerust zeggen dat hier sprake was van enige naïviteit, gezien ik een voor Nederlandse begrippen lang traject moest afleggen met het openbaar vervoer.
Genietend van mijn ontbijt bij de bushalte berustte ik mij in mijn lot: ik zou de trein missen, want mijn bus was te laat. Ach, een kwartier later zou er weer één rijden. Nog een boterham. Nog steeds geen bus. Mijn ontbijt was al bijna verteerd toen er eindelijk een bus aan kwam, waarvan de buschauffeur het op zijn geweten heeft dat ik mijn volgende trein ook nog bijna miste. Sprintend, met in mijn ene hand mijn tas en in mijn andere hand mijn laptop, trachtte ik het fluitje van de conducteur voor te zijn. Dat valt niet mee als je gezegend bent met twee kluts-knieën.
Mijn directe trein van Driebergen-Zeist naar Gouda bleek toch niet zo direct te zijn. Tot aan Utrecht is het meestal onmogelijk een zitplek te vinden, maar toen in Utrecht de trein grotendeels leegliep wist ik een stoel te bemachtigen. Eenmaal volledig geïnstalleerd met mijn laptop op schoot, riep de conducteur om dat we nog een ogenblik geduld moeten hebben. Ik zit prima, dus geen probleem meneer de conducteur. Twee minuten laten precies dezelfde mededeling, waarop de trein langzaam begint te rijden. Helaas haalden we Gouda niet, want nog geen vijf meter verder stopten we weer. Nog een poging, weer vijf meter. De conducteur roept om dat er iemand aan de noodrem getrokken heeft. Even later schalt zijn stem weer door de luidspreker: ze hadden zich vergist, het was niet de noodrem, de trein was 'gewoon' kapot. De monteur zou er direct aankomen. Aangezien ik me er bewust van ben dat de NS nooit direct komt, maar altijd met vertraging, raapte ik mijn spullen bij elkaar om me tien minuten later weer met mijn laptop in een andere trein te installeren. Alweer de intercom, wat nu weer? “Dames en heren, u bevindt zich in de intercity naar Driebergen-Zeist en Rhenen.†Snel laptop dicht en op zoek naar een trein die nÃet kapot is en wèl de goede kant op gaat, dat valt niet mee! Maar ik vond er één die tien minuten later zou vertrekken. Ondertussen even naar je werk bellen dat je vertraagd bent is er ook niet meer bij, want je bent onverstaanbaar: van de 60 minuten galmen er 55 minuten lang spoorwijzigingen en vertragingen door de intercom. Na drie keer naar een ander spoor gestuurd te zijn, zag ik mijn trein het station naderen. Een scheldende vrouwenstem achter me trok mijn aandacht. Ik zag dat een vrouw haar zorgvuldig ingeklapte vouwfiets heel onzorgvuldig en met veel kracht op het perron smeet en met tranen in haar ogen tegen de fiets begon te schoppen. Ik kon me gelukkig beheersen, maar ik had zin om lekker met haar mee te schoppen. Toen haar gevraagd werd wat er aan de hand was, kon ze nog net met een trillende stem uitbrengen dat ze gefrustreerd was door de NS, omdat ze al drie weken lang elke dag te laat op haar werk was gekomen.
Met het verdere verloop van mijn reis zal ik jullie niet vervelen. Kort gezegd zette dit patroon zich voort tot aan mijn eindbestemming. Gelukkig word ik elke dag ontvangen door een stel vrolijke collega's (vind je het gek, zij komen met de auto/motor!) en ben ik mijn frustraties gauw kwijt.
Ik vraag me af of de NS erbij stil staat dat ze letterlijk mensen aan het huilen krijgen... Het is altijd wat: in de zomer kunnen de treinen de hitte niet aan, in de herfst liggen er bladeren op het spoor, in de winter is het spoor te glad doordat het gesneeuwd heeft en de nieuwste rage bij de NS zijn de bosbrandjes. Deze brandjes ontstaan door vonkjes van afremmende treinen die in de droge berm belanden. Ik stel voor dat ze voor de verandering een keer doorrijden in plaats van afremmen, dat zijn twee vliegen in één klap.
Ik ben bang dat jullie nog steeds een vrij beperkt beeld van me hebben: een praatgraag persoon uit Zeist. Dit beeld klopt, maar daar houdt het gelukkig niet op!
Mijn naam is Lies en ik ben 23. Ik ben op dit moment bezig met mijn afstudeeronderzoek voor de opleiding Leisure Management. Dit onderzoek voer ik uit in opdracht van Winkwaves. We onderzoeken samen de behoeften van de creatieve industrie aan onderlinge communicatie, kennisdeling en samenwerking. Ik heb het ontzettend naar mijn zin in de gezellige Caballero Fabriek!
Als ik terug kom van één van mijn expedities naar Voorburg, kom ik gelukkig niet in een leeg huis thuis. Ik woon nu ruim twee jaar met mijn vriend Denny in het hartje van Zeist. Ondanks mijn aversie tegen de NS, ben ik gek op reizen. Geef mij een backpack en zet me op het vliegtuig (met Denny) en ik ben gelukkig! Al eerder bracht ik negen maanden door in Australië, Nieuw-Zeeland en Thailand en aan het einde van het jaar vertrek ik voor zeven maanden richting Peru, Bolivia, Chili, Paaseiland, Tahiti, Nieuw-Zeeland en Australië (als Winkwaves me wil laten gaan).
Verder ben ik gek op de zon, bergen, gourmetten, muziek (ik zal niet uitwijden over mijn jeugdhelden, zoals Joël, dat zou te gênant worden), vliegvelden, Australië, Grey's Anatomy, mijn vrienden en familie, snorkelen, lekker eten, muziekfestivals, bloemen en de lolly's van Winkwaves!
Posted in Over Winkwaves | Tags Creative, NS, stage, voorstellen | no comments
Posted by joel
Wed, 18 Apr 2007 08:12:00 GMT
Mijn naam is Joël Plas. Ik ben de nieuwe webdesigner m/v van Winkwaves en vraag mij op dit moment af hoe ik mijzelf moet introduceren...
Ik ben nieuwsgierig en onderzoekend van nature. Las vroeger alles wat los vast zat. Ontwikkelde een passie voor strip- en leesboeken waar mijn vrouw nu nog steeds gek van wordt. Kon me urenlang vermaken met Arendsoog, de Kameleon, de Vijf, Donald Duck, Suske en Wiske en Ollie B. Bommel. Via een gitaar van mijn tante gedroomd van een carriere als gitarist waarbij ik het podium deelde met mijn jeugdhelden Eric Clapton en Robben Ford. Helaas verdween de benodigde ambitie toen ik een nieuwe passie ontdekte: de computer.
Begonnen op de MSX van mijn vader (middagen pagina's vol codes inkloppen en 'syntax errors' verstouwen) en een Commodore-64 ben ik via een aantal PC-projectjes nu de trotse eigenaar van mijn MacBook en zit dit stukje tekst nu te typen op een iMac. Blijft elke ochtend weer genieten als het appeltje gaat branden.
Sinds vijfenhalf jaar ben ik samen met (inmiddels) mijn vrouw Danny en zijn wij de trotse bezitters van twee schitterende dochters, Alicia (bijna acht) en Jazz-Lynn (bijna één) die ons elke dag weer veel energie geven. Fascinerend om te zien hoe ze elkaar nu al aanvoelen en een hechte band ontwikkelen. Luna, onze hond completeert ons gezin die ons elke keer weer enthousiast komt bespringen als we thuis komen.
Naast een deeltijd opleiding Communicatie & Multimediadesign ben ik in de weekend free-lance geluidstechnicus voor o.a. Linda Wagenmakers en de band jeWelste en speel ik één of twee keer in de maand met mijn eigen bandje Devils in Disguise (Helaas zonder Eric of Robben).
Sinds afgelopen maandag ben ik aan een nieuwe uitdaging begonnen bij Winkwaves.
De eerste dagen zijn altijd spannend, mijn denkraam is druk bezig alle nieuwe inspirerende indrukken te verwerken. Blijft een lekker gevoel om uit je werk met een glimlach op je gezicht thuis te komen, dat is wel een anders geweest. Wordt vervolgd...
Posted in Over Winkwaves | Tags computer, denkraam, indrukken, inspirerende, Joël, vervolgd, voorstellen, webdesigner, Winkwaves | no comments
Meer poëzie
